Dit jaar is het 65 jaar geleden dat de strijd voor gelijke rechten en behandeling voor homoseksuelen aarzelend uit de startblokken kwam. Met de oprichting van de Shakespeareclub (later COC) in december 1946 door ondermeer Niek Engelschman, alias Bob Angelo, begonnen homoseksuele mannen en lesbische vrouwen openlijk uit te komen voor hun seksuele geaardheid en hun plek onder de zon te bevechten. Vijfenvijftig jaar later werd deze langdurige en intensieve strijd bekroond met de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor homoseksuelen. Het is vooral Henk Krol geweest die, met de politieke pioniers Boris Dittrich (D’66), Mieke van der Burg (PvdA) en Anne Lize van der Stoel (VVD) zich daarvoor in de jaren ‘90 heel sterk heeft gemaakt, met uiteindelijk dit als fantastisch resultaat.

Tien jaar homohuwelijk dus en dat is absoluut een feestje waard wat mij betreft. Tien jaar trouwende en ook scheidende homo’s en lesbo’s. Het zou mij trouwens niets verbazen als van dit laatste statistisch gezien minder vaak sprake is dan bij ‘normale’ echtparen omdat homo’s over het algemeen veel minder paranoia omgaan met het begrip overspel, echt-paren, en zij het huwelijksleven zodoende voor zichzelf een stuk leuker en uitdagender houden of maken.
Tien jaar homohuwelijk betekent evenwel helemaal niet dat daarmee de strijd voor gelijke behandeling dan ook volbracht en voltooid is, zo blijkt telkens weer. Acceptatie en tolerantie staan ook de afgelopen tien jaar nog volop onder druk. Is het niet vanuit de predikers van de diverse orthodoxe geloofshuizen, dan is het wel vanuit de ‘gewone man’ op straat, ja zelfs in de media. Het is zeker leuk om te horen dat bijvoorbeeld Patty Brard het in Shownieuws heeft over ‘Stephan Nugter, de echtgenoot van Paul de Leeuw’. Je hoort de nieuwslezer het nooit eens hebben over burgemeester Onno Hoes, de ‘man van’ Albert Verlinde. Nee, ‘de man of vrouw van’ is in dit verband kennelijk net nog steeds een klein bruggetje te ver voor onze tolererende medeburgers.
Homo’s en lesbo’s hebben dan wel hun zwaarbevochten gelijke rechten, vanzelfsprekend zijn die evenwel niet. Voor acceptatie en tolerantie moet daarom nog dagelijks hard gestreden worden. Verliefde, kussende mannen op een terrasje in een voorjaarszonnetje lopen een groot risico, omdat ze daar in het meest gunstige geval op aangesproken kunnen worden. Een heteropaartje zal dan vooral jaloerse geile blikken ten deel vallen.
Jaarlijks laait weer een verhitte en treurige discussie op als in Amsterdam de Canalparade plaats gaat vinden. De kleinburgerlijkheid, maar vooral ook de intolerantie vieren dan volop hoogtij. De treurige en harde afkeurende reacties van vooral jongeren op een leuke liefdesscene van twee jongens in één van de meest populaire soapseries in Nederland GTST, maakt glashelder dat de homostrijd van alle tijden is en dat de homobeweging altijd zichtbaar, alert en strijdbaar zal moeten zijn. Gelijke rechten zijn voor ons homo’s en lesbo’s nóóit vanzelfsprekend.

Op 1 april 2001 schreef Nederland wereldgeschiedenis toen Job Cohen die nacht om 0.00u vier homostellen in de echt verbond. Het is daarom ongelofelijk leuk en terecht dat Eberhard van der Laan, de huidige burgemeester van Amsterdam, ter gelegenheid van de 10^e verjaardag van het homohuwelijk besloten heeft om op 1 april wederom homoseksuele mannen en lesbische vrouwen te zullen gaan trouwen.

Volgend jaar is Haarlem de Roze Stad van Nederland en het zou fantastisch zijn als burgemeester Bernt Schneiders ter gelegenheid daarvan ook een homoseksueel paar in de echt gaat verbinden. Daarmee geeft hij dan niet alleen een enorm statement af aan al die homo’s en lesbo’s die de stad Haarlem volgend jaar op de gay-kaart van Nederland gaan zetten, maar vooral laat hij daarmee dan ook zien dat het dit gemeentebestuur menens is als het gaat om de erkenning en ondersteuning van onze constante strijd voor het behoud van vrijheid, gelijkheid en broederschap voor homoseksuele mannen en lesbische vrouwen.

Ruud Steenbergen