Beste Ronald, Amice!

Onlangs heb ik dankzij jou weer onbedaarlijk kunnen lachen om een berichtje dat ik aantrof op het digitale mededelingenbord van het COC Kennemerland. Ik las daar jouw e-mail namelijk. Bedankt daarvoor. Het COC-bestuur heeft deze mail aan jou ontfutseld en deze vervolgens zonder ook maar enige toelichting in de, tot hun grote frustratie, nog steeds lege prijzenkast en etalage geplaatst. Nu weet ik toevallig dat het COC Kennemerland over de homoseksualiteit in onze regio gaat. Ik vermoed dus dat die e-mail van jouw een op zich oprecht gemeende warme reactie is op een smeekbede van dit Bestuur aan jou om toch alsjeblieft een complimentje te geven over het homo-emancipatieprogramma dat zij hier in de regio namens ons homo’s en lesbo’s zeggen uit te voeren. In het bijzonder hun alom miskende voorlichtingsproject over diversiteit. Natuurlijk geef jij aan zo’n verzoek graag gehoor. Dat doet elk kamerlid namelijk, het gaat voor jou immers toch ook vooral om de klantenbinding nietwaar? Het werd voor mij pas écht bulderen toen ik las dat jij de dames er ent passant op attendeerde dat tegenwoordig jouw collega Ahmed Marchouch de homo’s doet namens de PvdA. Het bedel-mailtje van het COC-bestuur aan jou was dus gewoon eigenlijk een beetje fout geadresseerd. Heerlijk! Over Ahmed niets dan goeds overigens. Een betere volkvertegenwoordiger met homo-emancipatie in de portefeuille kunnen wij homo’s ons niet wensen. Deskundig, gedreven en bovenal een zeer innemende persoonlijkheid. Jou natuurlijk niet te nagesproken, maar dat weet je van me!

Maar beste Ronald en lieve Ahmed, ik heb slecht nieuws voor jullie. De homo-emancipatie hier in Kennemerland beperkt zich inmiddels uitsluitend tot die diversiteitsessies waarin homoseksualiteit slechts nog in het voorbijgaan aan de orde komt en wordt genoemd. Alleen het uitdelen van de roze hoedjes aan de deelnemers van die sessies vormt daarin telkens weer een hilarisch hoogtepunt. Vooral Chinese vrouwen staan ze goed omdat het zo leuk bij hen afsteekt. Hoedjes die, ongetwijfeld in het kader van hun maatschappelijke stage, door leerlingen van vmbo-scholen alhier in de module Creatieve Vorming worden gemaakt. Lekker goedkoop voor het COC-bestuur en haar eigen voorlichtingsstichting H3O die de voorlichtings-gages voor de neus van deze COC-vereniging mag wegkapen en de scholieren leren veilig naaien onder toezicht. Van een breed homo-emancipatiebeleid en een gedegen belangenbehartiging is hier in de regio al jaren totaal geen sprake meer, mijn Ronald en Ahmed. Dit COC-bestuur wenst geen eigen huisvesting omdat zij dan niet in-control zullen zijn over wat er zich in zo’n aanloop- en inloopcentrum aan ontwikkelingen voordoen. Hierdoor is het zo mooie beeldmerk van de vereniging uit het straatbeeld van Haarlem verdwenen en daarmee ook een belangrijk anker voor vele ho-le-bi’s en transgenders. Dit COC-bestuur werkt meer tegen dan mee met andere organisaties, ruziet er vrolijk met Jan en Alleman op los en ziet haar leden en doelgroep uitsluitend nog als financieringsbron voor hun eigen liefhebberij.

Ik zal het COC Kennemerland en hun H3O-stichtinkje nomineren bij de stichting Haarlem Roze Stad 2012 voor de oeuvreprijs ‘Het Roze Hengeltje’. Dé aanmoedigingsprijs voor homo-organisaties die zeer met zichzelf zijn ingenomen en zich goeddeels niet meer met hun primaire doelgroep bezighouden. Gegarandeerd dat ze deze prijs dan eindelijk wél in de wacht slepen. Ze vissen dan eens niet achter het net omdat het hen ontbreekt aan concurrentie in deze categorie. Wij zijn hier dan hopelijk voor een lange tijd verlost van het telkens weer deerniswekkende gesmeek en geleur om een bemoedigend woordje, schouderklopje, e-mailtje zoals nu weer in jouw geval of een prijs van wie of wat dan ook voor al hun vermeende goede werk en omgang met hun leden.

Ronald, je hoeft deze brief niet door te zenden naar Ahmed. Dat heb ik al voor je gedaan. Hij gaf mij zijn adres toen ik hem onlangs sprak bij het Debat in de Stad in Heemskerk. Het ga je goed en veel succes met je politieke werk. Wij maken er hier een mooi en vooral flikkerend 2011 van!

Met groet,
Ruud Steenbergen