Holebitra’s zijn aandachtsgeile clowns die pesterijen en lichamelijk geweld bewust uitlokken door hun overdreven gaygedoe. Dit is kort samengevat de mening van Jos van Noord in zijn column Slappe boel van 12 oktober 2011. Laat ik voorop stellen dat ik vrijheid van meningsuiting een groot voorrecht vind. Dus ik ga niet roepen dat het schandalig is wat hij heeft geschreven en dat het niet zou moeten kunnen en dat hij een ordinaire Haagse brulboei is. Het is zijn mening. Maar ik krijg er wel een beetje slappe boel van beneden.

Jos heeft mij toch enigszins aan het twijfelen gebracht: mijn vriend en ik doen dit jaar namelijk mee aan het tv-programma Het Blok. Binnen negen weken moeten we een bouwval omtoveren tot een paleisje. Waarom we meedoen? Omdat ik gezegend ben met twee rechterhanden die ik graag gebruik en mijn vriend met een extra gen voor styling. Daarnaast moet ik eerlijk toegeven dat het kunnen winnen van een groot geldbedrag ook een niet onbelangrijke motivatie is. Maar aandacht? Nooit bij stil gestaan… Is het dan toch ordinaire camerageilheid? Behoren ook wij tot de categorie etalagehomo’s ?

Misschien hebben wij een onbewuste aandrang om onszelf te bewijzen in een typische machomannencultuur. Misschien grijpen we inderdaad wel iedere kans aan om de aandacht naar ons toe trekken. Misschien lacht half Nederland ons inderdaad wel uit. Of erger nog: misschien ziet half Nederland ons veel liever met ons hoofd op het blok! Bedankt, Jos.

Gelukkig staan wij ons mannetje wel. Als de opzichter ons aanspreekt met billenmaatjes, pareren we die opmerking met een vrolijk It takes one to know one, darling! Van jongs af aan staan wij al in het middelpunt van de belangstelling omdat wij anders zijn. En als je anders bent, val je meer op en krijg je meer aandacht. Zonder dat je daar iets voor hoeft te doen, behalve jezelf zijn. Hierin schuilt volgens mij de tragiek van de glazenkistcolumnist: hij is doodongelukkig omdat hij niet eens meer een beetje prikkelt. Totdat hij over homo’s begint. Die happen maar al te graag. Krijgen ze weer een beetje aandacht. Bedankt, Jos! Er is hoop…

Antonie Mackaij