Gewoon vrouw zijn! Kent u dat onderhoudende televisieprogramma uit de prille jaren ’90 van de EO nog? Een luchtig niemandallerig praatprogramma met een hoge kijkdichtheid binnen de vrijgemaakt gereformeerde vrouwengemeenschap op de bekende relie-belt. Niet echt een programma dus dat bol stond van de nieuwste hypes voor de moderne geëmancipeerde vrouw en waar de erotiek vanaf spatte. Vreemd misschien, maar ik moest zomaar ineens aan die titel denken toen ik onlangs op deze doorgaans prikkelende, heldere en eigentijdse gay & lesbianwebsite een publicatie aantrof waarin stond te lezen dat mijn homo-zijn voor mij ineens het gevolg blijkt te zijn van mijn seksuele identiteitsvorming.

Toen ik nog een jochie was en mijn buurjongetje zich op mijn verzoek in ons cowboyspel weer eens levensecht gewond ter aarde liet storten en hij moest kreunen om mijn hulp, had ik een vreemd en vooral heerlijk gevoel in mijn onderbuik. Ook de tekeningen in de stripverhalen van Old Shatterhand & Winnetoe gaven mij diezelfde opwindende tintelingen, een gevoel waar ik simpelweg nog geen woorden voor had. Reikhalzend keek ik in die jaren telkens uit naar de nieuwe Wehkampgids met de mannen en jongensondermode, mij niet bewust van wat de oorzaak was van de heerlijke spanning die ik ook daarbij voelde.

Enige jaren later, ik was inmiddels een gezonde jonge knul, kreeg ik op een dag in de les maatschappijleer van de MAVO voorlichting van mensen van het COC die van alles te vertellen hadden over homoseksualiteit. Een helder recht toe recht aan verhaal dat bij ons allemaal, zei het lacherig, goed binnenkwam. Bij het aanhoren van die boeiende voorlichting herleefde ik de dierbare buikgevoelens uit mijn prille jongensjaren en het feest van de herkenning voltrok zich in mijn hoofd. Het geluk straalde me toe. Ik mocht mijzelf homoseksueel gaan noemen. Dankzij de mannen en vrouwen van het COC die op die dag mijn wereld openden mocht ik voortaan gewoon homo zijn. Van seksuele identiteitsvorming was toen totaal nog geen sprake en als ze die woorden al hadden gebruikt dan zouden mijn klasgenoten en ik dat in die les vast en zeker nooit hebben gehoord, laat staan begrepen!

Nu, zo’n 40 jaar later ben ik een nieuwe leeffase ingegaan. Tijd voor ook een nieuwe stap dus in mijn moderne proces van seksuele identiteitsvorming. De gay-scene is immers min of meer en volgens ongeschreven wetten ingedeeld in leeftijdsklassen, ieder met hun eigen daarbij behorende stijl en die elkaar enigszins opvolgen. Omdat ik een veel te luchtig en losbandig leven was gaan leiden, was ik ver verdwaald geraakt in de essentie van het primaire in mijn bestaan. Daarom volgde ik een maandenlange en peperdure Mindfullness-straining. Na overleg met mijn 24x7 mentalcoach besloot ik om in mijn onbewuste proces van seksuele identiteitsvorming niet te kiezen voor een voor de hand liggende carrière in de leatherscene maar mij drastisch om te gaan vormen tot DragQueen. Ik trek daarmee meer publiek en ik kan in deze dure tijden en crisis vast wel een centje bijverdienen. En voor de jonge mietjes en potjes heb ik nog wel een adviesje in hun kastgevecht: gewoon homo en lesbo zijn en er heerlijk ongedwongen op los naaien en beffen! Laat de seksuele identiteitsvorming heerlijk over aan de universitaire studeerkamers.

Ennie Whee